Mogelijk gemaakt door Blogger.

Life ✿ Een heel erg persoonlijk verhaal.

Hoi! Het is al weer een tijdje geleden dat ik wat van me liet horen, sorry. Maar vandaag heb ik een korte, (Dat was de bedoeling, niet helemaal gelukt, sorry het is best lang geworden) persoonlijke update/verhaal. De laatste tijd gaat het allemaal wat minder en laat m'n lichaam merken dat het er helemaal klaar mee is. Ik heb het hier nog nooit echt over gehad, wel eens verteld dat ik een kut week had, maar veder nooit duidelijk geweest over hoe en wat. Vandaag, ga ik dat wel doen. Best wel iets dat heel erg persoonlijk is, weinig mensen om me heen weten het, maar omdat ik vind dat jullie toch wel recht hebben om te weten hoe het echt met me gaat, ga ik vandaag heel eerlijk en open tegen jullie zijn. Ik heb getwijfeld of ik het wel wilde vertellen, maar ik doe het toch. Vanaf de buitenkant kan een mens er heel gelukkig en blij uit zien, maar dit is in mijn geval vaak niet zo.
tumblr_mimvhmw1y81rmlovto1_500



Tja, waar ga ik beginnen.
Ongeveer een jaar geleden, raakte mijn vader in de ziektewet. Diabetes, zo gezegd. We gingen in het begin nog heel normaal met elkaar om, hij was ziek en kon er niks aan doen. Mijn moeder was de gene die voor mij en m'n zus zorgde. Mijn vader was niet zo met ons bezig, sliep veel en zei niet zo vaak wat. Hij kreeg hypo's, althans dat dachten we. (Dan ben je helemaal van de wereld, brabbel je maar wat en kan je je lichaam niet onder controle houden). Maar achteraf bleek dat hij gewoon straalbezopen was. Mijn vader heeft een moeilijke jeugd gehad, waardoor hij uiteindelijk een burn-out kreeg. Hij greep steeds meer naar drank, zonder dat wij het wisten. En wij maar denken dat het aan diabetes lag. Hij dronk in het geheim, ergens in ons schuurtjes of als er niemand op hem lette. Hij dronk het naar binnen alsof het gewoon water was. Toen we er achter kwamen, dat hij alcoholist is, bleven we hem steunen. Hij zou hier wel uit komen, en wij wilde hem helpen. Hij wilde een goede vader zijn, van z'n drankverslaving af en er voor ons zijn. Ik geloofde hem..
 
Maar hij ging gewoon door, het werd zelfs erger. Hij stal geld uit huis om drank te komen, werd steeds agressiever en daardoor kwamen heel veel ruzies. Hij ging vaak out, dan vond ik hem half in coma ergens in een hoekje. Hij viel vaak, waardoor hij op z'n rug en hoofd onder de blauwe plekken zat. Het trekken aan een lichaam die half dood is, om hem op een bank te krijgen, zodat hij daar zijn roes uit kon slapen. Ambulances die op bezoek kwamen.. het ging maar door. Door alle ruzies en gedoe kreeg ik vaak migraine. Waardoor ik dagen op bed lag, in het donker en ik miste veel lessen op school. Net na het nieuwe jaar, in Januari kwam er een lichtpuntje, mijn vader kon in een kliniek, eerst om af te kicken en daarna nog een aantal weken om het geestelijk bij hem allemaal op een rijtje te krijgen. Mijn zus, moeder en ik hebben toen een paar weken, twee maanden rust gehad, het was veel gezelliger thuis en het ging beter. We gingen een keer per week op bezoek bij m'n vader, ik vond het ook weer zo zielig voor hem. Ondanks alles, miste ik hem. Ik hield toch nog wel van hem, en wij zouden er samen als gezinnetje helemaal uit komen. Hij was er dan wel niet op mijn verjaardag, maar dat boeide me niet zo, hij zou compleet anders terug komen, weer als vader. Misschien is dit achteraf wel de grootste teleurstelling.. Ik geloofde hem. Hoe vaak hij ons ook had belazerd, ik gaf hem nog een kans.
 
Op 1 april 2015 mocht hij weer thuis komen wonen, wat een feest. Er was taart, een goed gesprek en het leek weer zo gezellig als vroeger. Maar dat feestje duurde niet lang, een week later was hij weer aan de drank. Ik was zo boos van binnen, de migraine begon weer. Het werd steeds kutter om fake happy naar school te gaan. Ik lag weer halve dagen na school op bed. Ik wist zelf ook niet meer wat ik moest doen. Ik wilde weglopen, en nog steeds. Maar ik kan mijn moeder en zus echt niet alleen laten. De wereld om ons heen wist van niks, niemand wist het. Maar het maakte me zo kapot van binnen dat ik het wel aan wat mensen wilde vertellen, ik moest het kwijt. Dat is nu twee maanden geleden. En het is alleen maar erger geworden. Hij doet het nog steeds stiekem, hij zuipt al ons geld er door heen. Verstopt sleutels, drankflessen en komt elke keer weer aan geld. Die blik in zijn ogen, zijn agressieve momenten. Het maakt alles stuk. Het maakt levens stuk, maar dat heeft hij niet door.
 
Hij is helemaal para, vertrouwd niemand, ziet alles als een aanval op hem zelf, terwijl we het goed bedoelen. Soms heeft hij van die zielige huil momenten, dat we wel van hem moeten blijven houden, en dat hij van ons houd. We moeten hem dan weer gaan vertrouwen, maar als je hem een beetje vertrouwen geeft, maakt hij het alleen maar erger en maakt hij gebruik van je naïeve moment. Hij ging eerst nog wel eens een paar weken ergens anders heen, naar kennissen of familie. Om de rust in huis terug te krijgen, maar hij was dan nog maar net terug en alles was weer als voorheen. Hij kan nergens heen, niemand wil hem hebben. Klinieken zitten vol met wachtlijsten, de politie wil niks doen, omdat het nog niet uit de hand gelopen is. En mijn moeder is tot nu toe te lief geweest om hem op straat te zetten. Het word alleen maar erger.. er lijkt geen einde aan te komen. Voor de buitenwereld lijkt het een hele vent, netjes in kleding, en netjes opgevoed. Maar zonder onbekende er bij veranderd hij in een klein kind, weet niks, kan alleen maar drinken, slapen, zielig in zijn eigen zelf medelijden zakken, autistisch als hij zijn eigen willetje niet kan krijgen.
 
Slapeloze nachten, migraine, woede en boosheid, het doen alsof alles goed gaat. Het vreet aan mij. Dit is heel oppervlakkig getypt, en ik heb bepaalde gedeeltes expres niet er bij getypt, omdat het wel heel prive is. We zoeken naar een oplossing, toch een kliniek, scheiden of wat dan ook, maar het is tijd dat hij weggaat. Ik ben niet iemand die snel negatief is en doet, ik probeer de moed er altijd een beetje in te houden, maar het word steeds moeilijker. Dus als er dan wat slechtere/mindere artikelen online komen, neem het mij niet kwalijk.
 
Bedankt dat je de moeite genomen hebt om dit helemaal te lezen,
 
Liefs,
Nienke.

2 opmerkingen

  1. Wow, wat super heftig. Ik wil je graag steunen. Mail me maar als het nodig is <3. Ik hoop dat jullie snel ene oplossing vinden.

    x Miene

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Heel erg bedankt voor je lieve comment! Er is in een korte tijd alweer heel veel veranderd, mijn vader is nu voor een half jaar weggehaald, en hij heeft toestemming gegeven om weer in een kliniek te gaan. Ik ga hier later nog weer een artikel over schrijven.

      Verwijderen

Wat leuk dat je een reactie achterlaat!